Al een tijdje loop ik rond om mijn verhaal met jullie te delen zoals ik dat het afgelopen jaar heb ervaren en ben door diepe processen heengegaan. Dat is natuurlijk al veel vaker gebeurt en ik kom in steeds diepere lagen in mezelf terecht. Dit wordt waarschijnlijk een lang verhaal, maar zeker de moeite waard om hier even wat tijd voor te nemen.
Al een tijdje liep het op mijn werk niet goed. Ik begon steeds meer weerstand te krijgen op de manier waarop er mensen werd omgegaan. Dat is niet alleen hier zo geweest, maar op meerdere plekken. Ik heb op heel veel verschillende plekken gewerkt, omdat ik nooit een vast contract wilde tekenen en nu had ik dit voor de eerste keer wel getekend in 2019.
Ik heb veel met dak en thuislozen gewerkt met dubbele diagnoses. Dit in een tijdelijke opvang, beschermde woonvormen en ambulant. Prachtige mensen om mee te werken en iedereen met zijn of haar eigen unieke levensverhaal. Ik had altijd hele goede contacten en als ze problemen hadden of tegen dingen aanliepen dan kwamen ze altijd even langs. Ik heb op vele plekken gevraagd om reverenties over hoe de cliënten mijn begeleiding hebben ervaren en ik was soms tot tranen toe geroerd over de hartverwarmende reacties die ik hierop mocht ontvangen.
Van de vele die ik heb mogen ontvangen deel ik er hier eentje: Lieve Alida, Als het even tegen zit was je daar voor mij. Een traan maar ook zeker een lach. Altijd was je er voor mij als ik je nodig had. Nooit teveel. Altijd een luisterend oor. Je was streng maar ook rechtvaardig. Maar wat wil je hier met 24 verschillende karakters en altijd was je er voor ons. Al was het maar maandagavond knutselen en verven. Alles deed je met ons. Jij zorgde ervoor dat wij ons weer mens gingen voelen en je waardeerde ons. Met dit kleine briefje wil ik jou vertellen hoe dankbaar ik ben vanaf dag 1 dat je mij hier ontving op Noach en mij en al die anderen geholpen hebt om alles weer op de rit te krijgen. Ik heb mij bewezen ook dankzij jou, want ik heb nu mijn eigen huis waar ik volgende maand in kan. Mede dankzij jou! Ook door jou kreeg ik mijn vechtlust terug in deze maatschappij. Lieve Alida, ik vind het erg dat je ons gaat verlaten en voor altijd in mijn gedachten onze steun en toeverlaat. Dank je wel geweldige vrouw! Liefs, Freddie
Zo fantastisch om te lezen en ik ben nog altijd enorm dankbaar dat ik dit voor hen heb kunnen betekenen. Maar er zit ook een keerzijde aan, want je werkt in reguliere systemen en ik heb aan de lijve mogen ervaren dat deze het niet echt goed met mensen voor heeft. Ik kan hier zo langzamerhand boeken vol over schrijven.
Ik schrijf dit niet om met een vinger te wijzen en de schuld aan wie of wat ook maar te geven. Daar gaat het hier niet om, want de meeste mensen doen het met de beste bedoelingen. Dit is ook niet vanuit wrok of wraak geschreven. Dit is puur mijn ervaring, mijn waarheid, hoe ik er tegen aan kijk en vooral om mijn proces hierin te delen, want ik merk en zie om mij heen dat ik niet de enige ben die hierin vastloopt. Op deze wijze hoop ik degene die het nodig hebben een hart onder riem te steken, het gevoel kan geven dat je niet gek bent en dat je er niet alleen voorstaat.
“JUIST omdat je in een sociale sector zit mag je ervan uit gaan dat er ook op die manier met mensen om wordt gegaan.”
Zoals ik vertelde heb ik voordat ik op mijn laatste werkplek kwam werken al verscheidene plekken gehad. Daar ben ik ontzettend blij mee en heb ik enorm veel ervaring op kunnen doen. Maar ook heb ik gezien dat er in mijn ogen op een manier met mensen om wordt gegaan die in mijn ogen soms het daglicht niet kunnen verdragen. Nogmaals dit is geheel MIJN ervaring. Ik heb hier nachten van wakker gelegen. Op alle plekken waar ik heb gewerkt was er eentje bij die écht fantastisch was en super fijn om te werken. Dit was zo liefdevol, hart gedreven en was de samenwerking geweldig. Iedereen was behulpzaam, stond voor iedereen klaar en zo ook voor de cliënten die we mochten begeleiden. Dit was ambulante begeleiding bij Promens Care in Groningen.
Ik had voor deze banen gekozen, zodat ik mensen verder kon helpen die vast liepen in hun leven en zo kwam ik in de maatschappelijke hulpverlening terecht. Ik ben echt heel erg verbaasd geweest over het feit hoe hier met mensen om wordt gegaan. JUIST omdat je in een sociale sector zit mag je ervan uit gaan dat er ook op die manier met mensen om wordt gegaan. En ik heb het voorrecht dat ik op zoveel plekken heb gewerkt en dus met eigen ogen gezien heb, het zelf ervaren heb hoe dit in werkelijkheid gaat.
Ik heb hier vaak over nagedacht om te verklaren hoe dit nu kan en ik kan hier niet een feitelijk antwoord op geven. Alleen zoals ik het heb gezien en ervaren. De meeste mensen komen in dit werk terecht en hebben de intentie om mensen verder te kunnen helpen in hun leven. Maar op de een of andere manier worden ze op een gegeven moment opgeslokt door het systeem, zitten vast aan hypotheken, dure auto’s enz. Leidinggevenden, managers krijgen op een gegeven moment dollartekens in hun ogen en beduvelen de boel over de ruggen van kwetsbare cliënten. Nogmaals ik ga niet iedereen over één kam scheren en gelukkig is niet iedereen zo, maar ergens onderweg raken mensen zichzelf kwijt. Dan gaat het lichtje uit, dan komen er andere prioriteiten en/of ze raken ziek, omdat ze niet meer liefdevol en vanuit het hart kunnen werken.
Vorig jaar 04-04-2022 kwam ik thuis te zitten met een burn-out. Ik werd voor mijn gevoel onder druk gezet en dat was de welbekende druppel. Ik ging naar de huisarts en deed anders niks dan huilen, huilen en nog eens huilen en zo heb ik mijn verhaal verteld. Zij had het gelijk al in de gaten en zei: “Je moet daar weg en ik hoef jou zeker niet een antidepressiva voor te schrijven?” Nee, dat hoefde niet, want ik heb het in mijn werk genoeg gezien en met cliënten over gesproken wat dit met mensen doet, hoe ze daar onder lijden en bijna niet meer vanaf kunnen komen.
Elke keer als ik erover sprak barste ik in huilen uit. Ik had het eerder op mijn werk al aangegeven, maar werd hier niet serieus in genomen of het werd weggewuifd, gebagatelliseerd. Het voelde voor mij als een hele onveilige werkomgeving. In het begin dat ik thuis kwam te zitten heb ik mij enorm schuldig gevoelt over het feit dat ik mij ziek had gemeld en ik voelde mij enorm verantwoordelijk voor de cliënten. Ik kwam erachter hoe vernuftig alles in elkaar zit. Nu was ik al heel bewust en weet ik al veel, maar nu ondervond ik het zelf.
“Tsja, dan kom je in de ziektewet terecht wat in onze maatschappij niet acceptabel is, want je moet vooral doorgaan en zo snel mogelijk weer aan het werk.”
Van kinds af aan mogen je gevoelens er niet zijn. Je moet je niet zo aanstellen. Wat zullen anderen wel niet denken. De mouwen opstropen en maar doorgaan en we stoppen alles maar weer onder het tafelkleed om de lieve vrede te bewaren. Vaak hebben ouders dit zelf ook niet geleerd. Je moet vooral heel flink zijn en niet teveel stil staan bij wat er in je leeft. Nu ben ik de laatste 22 jaar bewust in ontwikkeling en laat dat nu ook net inhouden dat ik steeds meer naar binnen keer. Mezelf leren kennen, trauma’s te doorleven en te transformeren en daar heeft mijn vierjarige opleiding voor holistisch energetisch therapeut een belangrijke rol in gespeeld.
Tsja en dan kom je in de ziektewet terecht wat in onze maatschappij niet acceptabel is, want je moet vooral doorgaan en zo snel mogelijk weer aan het werk. Al vrij snel had ik in de gaten dat ik mij niet schuldig hoefde te voelen en de tijd mocht nemen om hier doorheen te wandelen. Ik had een inzetbaarheidscoach waar ik destijds heel blij mee was en die bij de ruimte hierin gaf. Daar ben ik ontzettend dankbaar voor, want ik kon er op dat moment niet zoveel bij hebben.
En dan………. Ik moest telefonisch in gesprek met de bedrijfsarts. OMG!!! Dat was super heftig en leverde bijna weer een nieuw trauma op. Deze man luisterde totaal niet naar mij, wilde dingen voor mij gaan bepalen, liet mij niet uitspreken, deed alsof ik gek was en dit was een behoorlijke botte gevoelloze man. Hij wilde dat ik met een psychotherapeut in gesprek ging voor een diagnose. Ik was na dit gesprek behoorlijk overstuur en heb dit met de coach besproken. Zij vond dat dit niet kon en heeft contact opgenomen.
Samen met mijn dochter had ik een klacht ingediend, want ik kreeg dat in die periode zelf niet voor elkaar. Op 4 juli vorig jaar had ik een telefonisch gesprek met de psychotherapeut om een diagnose vast te stellen. Nou die was niet veel beter dan de bedrijfsarts. Ik vertelde haar net als bij de bedrijfsarts dat ik mijn burn-out op een holistische manier op wilde lossen en naar de kern wilde gaan om het bij de wortel aan te pakken, omdat in mijn beleving alles met elkaar in verbinding staat. Ik heb een prachtig zelfherstellend vermogen en met de juiste natuurlijke handvaten en hulp kon ik hier weer prima uitkomen. Daar had ik alle vertrouwen in.
Maar zij dacht hier anders over. Het was allemaal heel mooi wat ik benoemde, maar dit zou niet voldoende zijn en ik zou toch zeker aan de antidepressiva moeten. Tijdens dit telefoongesprek had zij binnen een half uur besloten dat ik de diagnose depressie kreeg. Ik had echt zoiets van HOE DAN?
Zij drong er dan steeds meer op aan dat ik antidepressiva moest slikken, zij wilde het zelfs wel met de huisarts bespreken en duwde het mij bijna zo’n beetje door mijn strot heen. Zij zei nota bene van dat ik het eerst wel kon proberen. Het werkte niet gelijk, dat duurde zo’n zes weken en voldeed het niet dan kon ik zo weer stoppen. Ik dacht “NEE!!!” want je bent hier niet zomaar weer even vanaf!! Ik werd niet gezien. Ik werd niet gehoord en al helemaal niet serieus genomen.
In mijn werk had ik genoeg gezien wat dit met mensen doet en ik weet dat er hele andere natuurlijke oplossingen voor zijn. Dit gaat er bij mij niet in. Ik was kwaad, voelde onmacht, ik was weer helemaal overstuur en bovenal heel erg verbaasd dat mensen op deze manier zo worden behandeld en jij zelf helemaal niks hebt in te brengen. Nu heb ik dit op mijn werk al heel veel gezien met de cliënten en nu zat ik zelf in deze situatie. Ooooo wat is dat frustrerend, want je staat letterlijk met je rug tegen de muur.
“Ik vind dit op z’n zachts gezegd een hele kwalijke zaak, want als je in zo’n positie zit ben je enorm kwetsbaar.”
Ik vind dit op z’n zachts gezegd een hele kwalijke zaak, want als je in zo’n positie zit ben je enorm kwetsbaar. Er wordt volledig misbruik gemaakt van de machtspositie waar deze mensen inzitten. Ik ben gelukkig heel bewust, heb mijn werkervaringen gehad, de opleiding voor holistisch energetisch therapeut gedaan en wist hoe ik dit op kon lossen. Maar ik was mij er ook van bewust dat heel veel mensen dit niet weten en het advies opvolgen met alle gevolgen van dien!!!
Dit met de coach besproken en zij vond dat dit echt niet kon. Zij wist mij te vertellen dat ik binnenkort niks meer met deze mensen te maken zou hebben, omdat ze al heel veel klachten hadden gekregen en per 1 september een andere arbodienst in de arm hadden genomen.
Ondertussen ben ik lekker met mezelf aan de slag gegaan en werd mij bewust van hoe ik altijd in de “aan” stand heb gezeten. Alleen mijn twee dochters opgevoed, ondertussen twee opleidingen gevolgd, zorgen dat ik aan het werk was en dat het thuis allemaal liep. Maar toen kwam ik er achter dat dit eigenlijk al speelt vanuit mijn kindertijd waar altijd mijn voelsprieten op volle toeren draaiden om maar te scannen of het veilig was. Het gezin wat niet veilig was waarin ik opgroeide en op school werd ik gepest. Er was nergens een veilige omgeving waar ik op terug kon vallen.
Ik heb heel veel geschreven en ben dwars door vele processen heen gegaan. Ik zat op veel diepere lagen waar ik veel heb kunnen transformeren, zodat het geïntegreerd kon worden in mijn systeem. Ik kan nu zeggen dat het mij ontzettend veel heeft opgeleverd en dat ik erg blij ben dat mij dit is overkomen. Ik had keuzes te maken wat eigenlijk al geen keuzes meer waren. Ik had ze al te lang vooruit geschoven. Bang voor afwijzing. Angst voor tekorten. Bang voor het onbekende. Angst om zichtbaar te worden. Bang om mijn kop boven het maaiveld uit te steken. Angst om weer anders dan anderen te zijn. Het zwarte schaap en noem maar op. Het is allemaal voorbij gekomen en ik ben overal doorheen gegaan.
Ik had keuzes te maken om nog meer naar mijn hart te wandelen en dat vond ik best heel erg lastig. Er zaten diepgewortelde overlevingsmechanismen in mij die nog altijd aan het scannen waren of ik wel veilig was en daardoor mezelf altijd aan het aanpassen was. Daar zat doodsangst op, maar ik voelde ook dat dit niet langer kon zo en dat ik iets te brengen heb hier op aarde. Ik heb zoveel gehuild, zoveel innerlijk kindwerk gedaan, door diepe rauwe stukken heen gewerkt om zo steeds meer mijn eigen prachtige authentieke zelf te mogen ontmoeten en omarmen.
Ik kan niet meer anders dan voor mezelf kiezen. Ik kan niet meer over mijn grenzen heen laten gaan. Ik kan niet meer meewerken aan een systeem waarin mensen klein worden gehouden en monddood worden gemaakt, dat blijft dweilen met de kraan open. Ik kan geen compromissen meer sluiten, waarbij ik mijzelf kwijt ga raken en bovenal wil ik het niet meer. Daarvoor ben ik veel te bijzonder en waardevol.
De enige keus die ik had te maken, die het beste was voor mij was kiezen voor mezelf. Dat klink misschien heel simpel, maar dat was het voor mij in ieder geval niet. Ik kon niet meer terug naar een reguliere baan. Dat was mij wel duidelijk. Dit besproken en dan komen hier allemaal weer gesprekken over. Echt heel bijzonder om te zien en eigenlijk had ik het wel kunnen weten, want je loopt weer tegen dezelfde dingen aan. Je zit tegenover een kliekje mensen waarin je niet gehoord en gezien wordt. Je staat weer met de rug tegen de muur. Hier ga ik niet meer te veel over uitweiden, want ik heb geen zin om hier mijn energie nog in te steken en dan ga ik in herhaling vallen.
Per 1 juli jongsleden is mijn contract gestopt, maar ik voelde in mijn systeem dat ik hier nog iets mee moest om hier vrij van te komen. Het zat al een tijdje aan mij te knagen, maar wist nog niet zo goed wat ik hier precies mee wilde. Het was ook niet voor niks dat ik nooit een contract heb willen tekenen, dat voelde voor mij helemaal niet goed. Terwijl mensen om mij heen hier helemaal niks van snapten, want je wil toch een vast contract? Dan heb je zekerheid en dan pas ben je veilig! Voor mij heeft dit nooit zo gevoeld. Het voelde voor mij meer benauwend.
Dus ik ben hier dieper in gedoken en kwam erachter wat het in je systeem doet als je contracten tekent, beloftes doet, geloftes, een eed aflegt enz.. Op energetisch niveau heeft dit allemaal nogal impact en kun je levenslang achter elkaar met je meedragen als jij je daar niet los van maakt. Dit resoneerde enorm met mij en ik voelde gelijk dat ik hier iets mee wilde doen, want ik heb niet voor niks altijd dit onbehagelijke gevoel hiervoor gehad.
Ik voelde dat ik een ritueel wilde doen om mij vrij te maken van alles wat er nog mee kleefde in mijn energieveld. Ik had het afgelopen jaar al heel veel geschreven, ben creatieve dingen gaan doen en heb een art journal in het leven geroepen. Ik had al heel helder voor mezelf wat ik niet meer wilde in mijn leven en dus als vanzelf wordt duidelijk wat ik wel wil omarmen in mijn leven. Alles wat ik niet meer wil wilde ik in een verbrandingsritueel achter mij laten. Ik wilde mij bevrijden van alles wat niet meer past en ruimte maken voor dat waar ik nu wél naartoe wil bewegen.
Zo gezegd, zo gedaan. Ik heb alles opgeschreven en op een rijtje gezet van wat ik allemaal achter mij wil laten. Ik heb allemaal nieuwe geloftes aan mijzelf gemaakt die ik ga omarmen. Alle contracten die ik nog in huis had heb ik verzameld en ik kwam zelfs nog een verklaring voor goed gedrag tegen. Dit was best nog wel weer een intens proces om doorheen te gaan. Maar wat voelde ik een opluchting en ontzettend veel ruimte. Het gaf een heerlijk gevoel van vrijheid en ruimte voor een nieuwe mogelijkheden.
Wat een avontuur. Wat een reis. Wat een processen. Wat een rauwe pijn. Wat een emoties. Wat een inzichten. Wat een ontwikkelingen. En wat ben ik enorm dankbaar en trots dat ik dit allemaal doorwandelt heb. Een diepe buiging voor mezelf. Ik had dit voor geen goud willen missen.
Nou dit is een heel verhaal geworden en eigenlijk nog in een notendop verteld. Ik vind het super spannend om dit te plaatsen, maar ook hier kan ik niet anders dan dit te delen. Ik ben niet de enige die hier tegenaan loopt en al zou ik hier één iemand mee helpen dan ben ik al super blij.
Loop jij helemaal vast en zou je wel wat hulp kunnen gebruiken. Neem dan gerust contact op en ik help jou met alle liefde graag verder op jouw levenspad. Zelf weet ik hoe het is om Je Zelf volledig kwijt te zijn en dan kan het heel erg fijn zijn als er iemand is die even met je mee kan kijken. Je handvaten kan geven, zodat jij daar zelf weer verder mee kan.
Dat is zo wat ik iedereen gun en dit is waar jij gewoon recht op hebt. Jij bent het zo ontzettend waard om jouw allermooiste leven neer te zetten prachtig mooi mens dat je bent!!! Jij kan zoveel meer dan je denkt!
No Comments